Σκεφτείτε να είχατε ένα απλό σκίσημο στο ρούχο σας και το μόνο  που θα έπρεπε να κάνετε είναι να ρίξετε λίγο νερό και να περιμένετε όσο αυτό θα επιδιορθωνόταν μόνο του, έτσι απλά.

Παρατηρώντας τη διαδικασία αυτο-θεραπείας των δοντιών του δακτυλίου στα καλαμάρια, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Drexel της Πενσυλβανίας, δημιούργησαν μία μεμβράνη, αποτελούμενη απο πρωτεϊνες που μπορούν να συγχωνεύσουν δύο κομμάτια υφάσματος σαν συγκολλητική ουσία. Όταν αυτές οι πρωτεϊνες έρχονται σε επαφή με το νερό, τα συστατικά τους μπορούν να κινηθούν και να σχηματίσουν ισχυρούς μοριακούς δεσμούς. Οι δεσμοί αυτοί κρατιούνται όταν στεγνώνει η μεμβράνη, επομένως δεν υπάρχει κίνδυνος ρωγμών της επικάλυψης, γεγονός που αποτελεί πρόβλημα με άλλα αυτο-θεραπευτικά υλικά που αναπτύσσονται στα εργαστήρια.

Οι ερευνητές προσέθεσαν επίσης ένζυμα που μπορούν να εξουδετερώσουν χημικά. Εάν τα χημικά έρχονται σε επαφή με το επικαλυμμένο ένδυμα, θα διασπαστούν απο τα ένζυμα πριν φτάσουν στο δέρμα. Με αυτό τον τρόπο, θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να προστατεύτουν οι γεωργοί από τα κοινά φυτοφάρμακα. Παράλληλα ο αμερικανικός στρατός και το ναυτικό βοήθησαν στη χρηματοδότηση της έρευνας, πιστεύοντας ότι η καινοτομία αυτή, θα έχει τη δυνατότητα να προστατεύσει τους στρατιώτες από τους νευρικούς παράγοντες και τα χημικά όπλα.

«Οι σχεδιαστές μόδας χρησιμοποιούν φυσικές ίνες ή πρωτεΐνες όπως το μαλλί ή το μετάξι που είναι ακριβά και δεν είναι αυτοθεραπευτικές,Ψάχναμε έναν τρόπο να κάνουμε τα αυτοθεραπευτικά υφάσματα χρησιμοποιώντας συμβατικά υφάσματα. Γι ‘αυτό και βρήκαμε αυτή την τεχνολογία επίστρωσης » δήλωσε ο Melik C. Demirel, καθηγητής μηχανικής επιστήμης του Πανεπιστημίου Drexel.

πηγή: Quartz