Το βροχερό απόγευμα της Κυριακής, σίγουρα δε θα μπορούσε να προμηνήσει τις δροσερές βουτιές που θα έκανα λίγο αργότερα. Όχι δεν πήγα θάλασσα Μάρτιο μήνα! Αλλά..κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μου με τον Βασίλη Γκογκτζιλά, «βούτηξα» μέσα στον κόσμο του γνωστού εικονογράφου, ακούγοντας την δική του συναρπαστική εκδοχή για την πραγματικότητα.

«Όλα έχουν να κάνουν λίγο πολύ με το τι αντιλαμβάνεται ο καθένας ως πραγματικότητα, πως βλέπει τον κόσμο, πως τον αισθάνεται. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την καθημερινότητα μας μπορεί να διαφέρει από αυτό που νιώθει ο διπλανός μας ή που αντιλαμβάνεται με την λογική του». Ο Βασίλης Γκογκτζιλάς, μου εκμυστηρεύτηκε πως δεν εμπνέεται απαραίτητα από την ίδια την ζωή αλλά περισσότερο από μία διαρκή αναζήτηση είτε εσωτερική είτε εξωτερική. «Μπορεί να σηκωθούμε το πρωί και να δούμε αυτό που βλέπαμε χθες με ένα άλλο μάτι. Το να αναστρέψεις τα δεδομένα της πραγματικότητας, μπορεί να ναι και σκοπός της τέχνης κάποιες φορές». Το κύριο μήνυμα πίσω από την τέχνη του όμως είναι «το καθαρά κοσμικό και συμπαντικό…All you need is love που είπε πολύ σωστά ο John Lenon

Όταν τον ρώτησα την άποψη του για το αν οι καλλιτέχνες είναι όντως πιο συναισθηματικοί από τους άλλους, μου απάντησε πως για εκείνον σίγουρα ισχύει, καθώς θεωρεί τον εαυτό του υπερβολικά συναισθηματικό, γεγονός που το δυσκολεύει να πουλήσει και τα έργα του, καθώς νιώθει πολύ δεμένος μαζί τους. Κατά την άποψη του, συναισθηματικό δέσιμο υπάρχει σε όσες δουλειές έχει αναλάβει μέχρι σήμερα, «Αλλιώς δε μπορεί να βγει. Ή ψάχνεις ένα τρόπο να δεις σχετικούς συνδέσμους που μπορεί να έχεις με το εκάστοτε project ή αν δε σου ταιριάζει πολύ απλά δεν είσαι ο κατάλληλος για να το φτιάξεις. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για όλα και κανείς δε μπορεί να αποδώσει σε όλα, πάντα».

Για τον Βασίλη Γκογκτζιλά, η δημιουργία έχει μια δική της οντότητα, και οι καλλιτέχνες την υπηρετούν. Πιστεύει επίσης πως τον 20ο αιώνα ειδικά, επειδή οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες πήραν τα πάνω τους εμπορικά, άρχισαν να βλέπουν τα πράγματα λίγο πιο εγωκεντρικά, «Ο καλλιτέχνης ως σταρ, Ο καλλιτέχνης ως φαινόμενο, το οποίο είναι κυρίως προϊόν που θέλουν να πουλήσουν οι εταιρείες. Είναι όμως η δημιουργία όντως ένα δημιούργημα δικό μας, μας ανήκει ή είναι κάτι που έχει φύγει προς τον δέκτη;».

Σε γενικότερα πλαίσια η δημιουργία είναι μία λύτρωση για τον καλλιτέχνη. «Είναι κάτι σαν το κομποσκοίνι του μοναχού. Όπως ο μοναχός κάθε μέρα έχει την προσευχή ως διεργασία με σκοπό να φθάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο, τον Θεό, έτσι και ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αυτοβελτιωθεί, να βελτιώσει την δουλειά του. Είναι μια πνευματική διεργασία και έχει να κάνει με την εσωτερική αναζήτηση»

Κάπου εδώ θυμήθηκα πως σε παλαιότερες συνεντεύξεις του ανέφερε συχνά την έννοια της μοναξιάς και θέλησα να μάθω αν συμφωνεί με τον Άλντους Χάξλευ στο ότι «όσο πιο ισχυρό και πρωτότυπο είναι το μυαλό, τόσο περισσότερο θα κλίνει προς τη θρησκεία της μοναξιάς». Ο Βασίλης Γκογκτζιλάς πιστεύει ότι όλος ο κόσμος είναι φτιαγμένος από το ίδιο υλικό, είτε πνευματικό είτε σωματικό, και αυτή είναι μία πραγματικότητα που όσο πιο πολύ την αντιλαμβανόμαστε τόσο πιο κοντά ερχόμαστε ο ένας στον άλλο. «Δεν νιώθω διαφορετικός από τους υπόλοιπους, ίσως να μια και πιο χαμηλά από τους άλλους, δε μπορώ να κρίνω. Ο καθένας προσπαθεί να αγγίξει την δική του αλήθεια μέσω της δικής του διεργασίας. Κάποιος άλλος ίσως να μην έχει χρόνο να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο στην καθημερινή του ζωή. Ίσως αυτό μας κάνει καλλιτέχνες, ότι θυσιάζουμε τον χρόνο μας σε μια τέτοιου είδους αναζήτηση».

«Αν σου ζητούσα να χωρίσεις την ζωή και την τέχνη σου σε περιόδους, πως θα έκανες τον διαχωρισμό;»

«Νομίζω ένας κύκλος έκλεισε γύρω στο 2014. Τα περισσότερα από αυτά που ήθελα να καταφέρω από όταν ήμουν παΐδι, τα κατάφερα. Άρχισα να σκέφτομαι πως ακόμη και αν τα παρατούσα, δε θα χε καμία σημασία πλέον γιατί ήμουν πολύ ικανοποιημένος, συνέχισα μόνο και μόνο επειδή περνάω καλά με αυτό που κάνω. Πληρούσα πλέον όλα τα κριτήρια για τον εαυτό μου, το να συνεργαστώ με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, να πετύχω κάποιες εκδόσεις, να κλείσω ένα κύκλο από δουλείες και εφαρμογές στον εφαρμοσμένο τομέα, να φτάσω στο σημείο να αποτυπώνω όσο το δυνατό καλύτερα τις ιδέες μου στο χαρτί. Αυτό είναι και το όριο σου που λέμε! Το πότε νιώθεις ικανοποιημένος με τη ζωή σου, δε σε νοιάζει το οικονομικό, δε σε ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που θα αποτυπώσεις στο χαρτί όσο παλιότερα. Βέβαια ποτέ δε φτάνεις το υπέρτατο! 

Μία προηγούμενη περίοδος ήταν γύρω στο 2006 όταν έκανα ένα από τα πρώτα ταξίδια στο εξωτερικό, πήγα Αμερική και αυτό με έκανε να δω και την Θεσσαλονίκη με άλλα μάτια, βαριόμουν αφόρητα, ένιωθα ότι όσα είχε να μου προσφέρει η Θεσσαλονίκη τα είχα εξαντλήσει. Είχα γνωρίσει τους πάντες. είχα συνεργαστεί με όλους και έλεγα ή θα κάνω πάλι τα ίδια από την αρχή ή πρέπει να ακολουθήσω αυτό που ένιωθα ότι ήταν το καλύτερο για μένα, δηλαδή να ανοίξω τους ορίζοντες μου. Όταν νιώσεις ότι πρέπει κάτι να αλλάξεις, προσπαθείς και το αλλάζεις, και δε σου φταίει ούτε η πόλη, ούτε οι άνθρωποι, παρά μόνο ο εαυτός σου.

Τώρα, ξεκινάει μια νέα περίοδος, πέρα από τα πρακτικά του ζητήματος, λίγο πολύ έχουν λυθεί, κάνω μια νορμάλ ζωή όπως όλος ο κόσμος με τις ευκολίες και τις δυσκολίες που έχουν όλοι. Ασχολούμαι περισσότερο με τη ζωγραφική. Υπάρχει πολλή ανησυχία τελευταία. Θέλω να συνεχίσω με τα comics αλλά ίσως κάνω και άλλα βήματα δεξιά-αριστερά, θα δούμε πως θα πάει».

«Έχεις κάποια Projects που ολοκληρώθηκαν ή θα ολοκληρωθούν σύντομα;»

«Έχω τελειωμένη δουλειά το «children of the grave» που θα κυκλοφορήσει από την Titan, μια εκδοτική εταιρεία που εδρεύει στην Αγγλία. Περιμένω ημερομηνία κυκλοφορίας από το επόμενο διάστημα. Είναι μια δουλειά που θέλω πάρα πολύ να κυκλοφορήσει γιατί είναι πολύ ιδιαίτερη στο οπτικό κομμάτι της, καθώς όλη η εικονογράφηση είναι φτιαγμένη στο χέρι, κάτι που σπανίζει σήμερα αφού το digital έχει κυριαρχήσει πλέον. Θα γίνει και μία έκθεση στη γκαλερί Ρω στις 10 Απριλίου, το αναφέρω και αυτό».

Σχετικά με το ετήσιο φεστιβάλ Comics στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε πως θα συμμετέχει και φέτος και πως το θεωρεί μια τεράστια ευκαιρία για την πόλη. «Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Δίνονται ευκαιρίες να γνωρίσουμε καλλιτέχνες από το εξωτερικό, να γνωρίσουμε τους υπόλοιπους Έλληνες καλλιτέχνες, να εκπαιδευτούμε πάνω σε ένα μέσο που δεν κατάφερε να ωριμάσει στην Ελλάδα τόσο όσο τις παλιότερες δεκαετίες»

Μιας που αναφέρθηκε στη συνεργασία του με το εξωτερικό, δε μπορούσα να μην τον ρωτήσω αν ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος ή προέκυψε στην πορεία. Ο Βασίλης Γκογκτζιλάς μου είπε πως ήταν κάτι ανάμεσα στα δύο. «Είναι αυτό που ονειρεύεσαι πιτσιρίκος. Βλέπεις τα αστέρια να πέφτουν και εύχεσαι θέλω να γίνω αυτό όταν μεγαλώσω και τελικά γίνεται! Θέλει πίστη αλλά θέλει και κυνήγι, προσπάθεια». Χαρακτηριστικά ανέφερε πως δεν περίμενε ποτέ να συνεργαστεί με τον συγγραφέα που θαύμαζε από μικρός, τον JM DeMatteis, με τον οποίο συνεργάστηκαν για δύο τόμους της Augusta. «Δεν περίμενα καν να απαντήσει στο email μου» δήλωσε.

Όσον αφορά τα παιδικά του χρόνια, θεωρεί τον εαυτό του τυχερό στο ότι η οικογένεια του τον υποστήριξε πολύ στις επιλογές του και έχει κρατήσει μέχρι και σήμερα τα comics που έφτιαχνε μικρός «Θυμάμαι ένα ωχτασέλιδο comic μου με τον Γκοτζίλα. Εγώ ως δημοσιογράφος  του έπαιρνα συνέντευξη πριν πάει να δώσει μάχη ενάντια στον Τρίτωνα»

Πέρα από εικονογράφος όμως, ο Βασίλης Γκογκτζιλάς είναι και καθηγητής στον ΑΚΤΟ Θεσσαλονίκης και είναι κάτι που τον ευχαριστεί πολύ καθώς για εκείνον το κάθε μάθημα είναι ένα μικρό show «Έχει αυξομειώσεις, εντάσεις αλλά και χαλαρότητα». Όταν δεν εικονογραφεί ή μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του στους μαθητές του, αγαπά να πειραματίζεται με την κάμερα και να μοντάρει μικρά βιντεάκια, είναι για εκείνον ένα κρυφό μεράκι.

Για να κλείσουμε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη μας με μία εικόνα, του ζήτησα να μου εικονογραφήσει με την φαντασία του τη γενιά του. «Οι άνθρωποι της γενιάς μου είναι μέσα σε ένα αυγό με αλυσίδες και κλειδαριά, αλλά το κλειδί το έχουν εκείνοι. Όταν αποφασίσουν να πάρουν το κλειδί και να ανοίξουν την κλειδαριά τότε θα ωριμάσουν και θα καταφέρουν να βγουν» είπε με έμφαση, ο Βασίλης Γκογκτζιλάς.

Όσο για μένα, μου δόθηκε άλλο ένα πάτημα να συνεχίσω να πιστεύω, πως όσες συνεντεύξεις και αν πάρω, πάντα θα αγαπώ εκείνες με τους εικονογράφους λίγο περισσότερο. Η ικανότητα τους να μιλάνε με εικόνες και να αναλύουν κάθε ερώτηση μέχρι να εξαντληθεί το πλούσιο περιγραφικό τους λεξιλόγιο είναι κάτι που δε θα σταματήσει να με ενθουσιάζει ποτέ…

The bigger bang 2 #idwpublishing #idw #comics #djkirkbride

A post shared by Vassilis Gogtzilas (@vassilisgogtzilas) on

Vasilis Gogtzilas Site